Drogowskaz Babi Fortress Stachelberg

Dělostřelecká tvrz Stachelberg (byl používán i český název Ježová hora) byla v letech 1937 a 1938 budována jako součást stálého československého opevnění. Nachází se na východním výběžku Krkonoš (kóta 632 Hřebínek) v blízkosti Rýchorského pralesa nad obcí Babí mezi městy Trutnov a Žacléř. Jejím úkolem bylo chránit Libavské sedlo, zemskou bránu mezi hřbetem Krkonoš a Vraními horami, kterou pravidelně v minulosti využívaly armády pro vpády do Čech i opačně (např. v roce 1866 během prusko-rakouské války 1. armádní sbor generála Adolf von Bonina) nebo husité při spanilých jízdách do Slezska. Tvrz nebyla stavebně dokončena a dnes je v ní zřízeno vojensko-historické muzeum.

Průzkum terénu v této lokalitě před zahájením konečné projekce a výstavby byl prováděn již v únoru 1935. V úvahu přicházely tři varianty v lokalitě: Baba (kóta 673m), Vrchy (kóta 716m) a Stachelberg/Hřebínek (kóta 632), která byla nakonec vybrána.

Při výběru lokality byly brány v úvahu nejvýhodnější pozice jednotlivých tvrzových srubů a na základě tohoto byly zpracovány alternativní studie vojenského charakteru. Stachelberg se tak stal dvanáctým strategickým objektem v obraně úseku Odra-Olbrzym a byl naplánován jako největší československá dělostřelecká tvrz.

Tvrz byla vyprojektována jako 11 srubů propojených podzemními chodbami a doplněných samostatnou dělostřeleckou pozorovatelnou.

V ose obranné linie byly vytyčeny pěchotní sruby S 71, S 72, S 73 a S 74 jako čelní obranné uskupení pro ostatní sruby tvrze. Na levém křídle (sever) byla linie zabezpečena izolovanými pěchotními sruby S 81a, S 81b a S 82, a na pravém křídle (jih) izolovanými pěchotními sruby S 69 a S 70. Pro dělostřelecké věže ve srubech S 75 a S 76 byly vybrány vyvýšeniny na pravém a levém křídle pevnosti. Na odvrácené straně hřebene (jihozápad) byly projektovány dva dělostřelecké sruby S 77 / S 78 a dva minometné sruby S 79 / S 80. Posledním srubem, který je součástí podzemí tvrze, je vchodový objekt S 80a.

Součástí tvrze měl být i srub S 76a – izolovaná dělostřelecká pozorovatelna na kótě 674m – Baba pro pozorování bojiště a řízení palby. Protože byla pozorovatelna situována mimo centrum tvrze a ve větší vzdálenosti od nejbližších srubů S 71 a S 76, nebyla napojena na podzemí z důvodu vysokých nákladů na ražbu spojovací chodby.

Od ledna 1938 se oficiálně začal používat název Ježová hora, přesto je objekt znám pod hojně rozšířeným názvem Stachelberg (kóta), který je zároveň oficiálním názvem muzea, nebo lokálně užívaným názvem Babí (obec).

Výstavba tvrze byla zahájena na podzim 1937 firmami Ing. Zdenko Kruliš a Konstruktiva, a.s. – Praha. Stavebně měla být dokončena na podzim roku 1939. Na stavbě tvrze pracovalo nepřetržitě ve třech směnách 1 500 dělníků. Za jeden rok stavebních prací se podařilo v podzemí vylámat všechny chodby, ubytovací sály, skladiště i prostory pro elektrárnu a další technické zázemí, vybetonovány však byly pouze některé části podzemí (celkem asi 10 %). Veškerý vytěžený materiál se používal na terénní úpravy na povrchu tvrze k zarovnání terénních nerovností, úvozů a sníženin. Tak by se stal povrch tvrze snadno přehlednou postřelovatelnou plochou, která neposkytuje útočníkům možnost úkrytu.

Po dokončení měla být tvrz vyzbrojena celkem deseti 100mm houfnicemi vz. 38 s dostřelem 12 km a rychlostí palby až 20 ran/min, osmi 4,7cm protitankovými kanóny vz. 36 s dostřelem 6 km a rychlostí střelby 35 ran/min; dále několika desítkami těžkých a lehkých kulometů pro obranu nejbližšího okolí vlastního povrchu tvrze.

Pro tvrz byla plánována posádka 778 mužů (46 důstojníků, 15 rotmistrů, 717 mužů); spolu s nimi mělo být v podzemí ubytováno dalších asi 240 mužů – dvě roty pěchoty – pro boj na povrchu tvrze. Tvrz měla v případě úplného obklíčení a stálého vedení boje odolávat nepříteli až dva měsíce; na tak dlouho byly kalkulovány zásoby munice, potravin, pohonných hmot a dalšího vybavení.

Veškeré stavební práce na tvrzi ustaly dne 23. září 1938, kdy byla vyhlášena všeobecná mobilizace československé armády. Tvrz, ačkoli nebyla dokončena, byla obsazena vojáky 17. hraničářského pluku z Trutnova, nouzově vyzbrojena a připravena k obraně. Zdaleka však nemohla plnit úkoly ani nároky na ni kladené v původních plánech.

Posádka tvrze se účastnila drobných ozbrojených střetnutí s příslušníky sudetoněmeckého Freikorpsu, kteří na území Československa pronikali z Liebau (dnes polská Lubawka). Ke skutečnému bojovému nasazení tvrzových objektů však nedošlo.

Dne 29. září 1938 byla v Mnichově podepsána Mnichovská dohoda, která přisoudila pohraniční oblasti Československa včetně Trutnovska německé Třetí říši. Veškeré zbraně, zařízení a vybavení, stroje a stavební materiál byly z tvrze odvezeny. Vše, co nešlo nebo nebylo možno evakuovat, bylo zničeno. Při vyklízení podzemí provedli ženisté několik odstřelů, kterými zavalili štoly ústící na povrch a odvodňovací systém tvrze. Díky vydatným podzemním pramenům se podzemí naplnilo během několika dní vodou, která zabraňovala přístupu do nitra tvrze až do roku 2000.

Jako první vstoupili na československé území příslušníci 8. pluku III. pěší divize Wehrmachtu, na tvrz konkrétně 9. rota tohoto pluku. Vzhledem k tomu, že tvrz byla nedokončená, podzemí zatopené a v jejím blízkém okolí se nacházelo několik osad a vesnic, neměli Němci zájem na ní testovat zbraně, cvičit jednotky ani ji jinak využívat. Po celou válku tak byla opuštěná. V roce 1945 byly objekty v prostoru tvrze nouzově připraveny k obraně před postupující Rudou armádou, k žádnému boji zde však nedošlo.

Několik let po válce se ještě o vojenském využití uvažovalo, od 50. let však byla tato myšlenka opuštěna, stejně jako tvrze Stachelberg. Jediný dokončený objekt T-S 73 byl v 80. letech využíván jako skladiště chemikálií (aredin), které byly z objektu vyklizeny v roce 1990.

Od roku 1993 funguje na tvrzi neustále rozšiřované muzeum československého opevnění. K poslednímu rozšíření expozice došlo na jaře 2010, kdy byla zpřístupněna celá podzemní kasárna. Prohlídka podzemních prostor se tak prodloužila na 1 hodinu.

Provozovatelem muzea se stalo od počátku družstvo Fortis se sídlem v Trutnově. Od roku 2005 převzalo správu tvrze občanské sdružení Stachelberg (od roku 2015 změněn název na Stachelberg, z.s.), nástupnická organizace Fortisu. Pro všechny členy sdružení je společné nadšení a zájem o historii československého opevnění. Tvrz uvádějí do původního stavu ve svém volném čase a bez nároku na odměnu, muzeum nemá žádného placeného zaměstnance a veškeré rekonstrukční práce jsou hrazeny téměř výhradně ze vstupného.

Postupně byl rekonstruován objekt T-S 73, kde je umístěna hlavní část expozice a který je dnes také jediným vstupem do podzemního komplexu (vstup s průvodcem minimálně 1× za hodinu dle aktuální informace na pokladně muzea). Dalším přístupným objektem je lehký objekt vz.37, který je vyzbrojen a uveden do stavu v roce 1938. Po povrchu a okolí tvrze provede návštěvníky naučná stezka spojující Stachelberg se samostatným pěchotním srubem T-S 63 v Libči.

Autobusem z Trutnova nebo Žacléře (linka 401), vystoupit na zastávce Babí-pevnost. Ze zastávky po značené cestě asi 300 m.

Přístupové cesty

Autem nebo na kole po silnici č. 300 z Trutnova do Žacléře, parkoviště je u autobusové zastávky nad obcí Babí (z Trutnova 10 km, ze Žacléře 5 km).

Po červené turistické trase (Cesta bratří Čapků) z Trutnova přes Zámecký vrch. Nebo z druhé strany od Pomezních bud přes Albeřice a Rýchory. Dnes je možné se na tvrz dostat také po naučné stezce z Libče od pěchotního srubu T-S 63. Cesta je značená a vede středně těžkým terénem, cestou je možno zhlédnout 8 postavených pěchotních srubů a jednu základovou desku včetně rozestavěné tvrze Stachelberg. U každého objektu jsou umístěny informační panely věnující se problematice Čs. opevnění.

Wieża widokowa Eliška Stachelberg

Wieża widokowa Eliška znajduje się na wysokości 632 nad poziomem morza w środku twierdzy artyleryjskiej Stachelberg niedaleko Trutnova. Jego wysokość sięga do miernika 24,5, platformy widokowe znajdują się na mierniku 9,4 i mierniku 20,8 nad ziemią.

Twierdza artyleryjska Stachelberg (wykorzystano również czeską nazwę Ježová hora) w latach 1937 i 1938 jako część stałej czechosłowackiej fortyfikacji. Znajduje się na wschodnim krańcu Karkonoszy (632 Hřebínek) w pobliżu Lasu Rýchorskiego nad Babí między Trutnovem a Žacléřem. Jego zadaniem była ochrona Siodła Libawskiego, bramy lądowej między grzbietem Karkonoszy a Górami Wroni, która była używana w przeszłości przez wojska do najazdów w Republice Czeskiej i odwrotnie. podczas wdzięcznych przejażdżek na Śląsk. Twierdza nie została ukończona w budowie, a dziś jest muzeum wojskowo-historycznym.


Twierdza artyleryjska Stachelberg

Twierdza artyleryjska Stachelberg

Dělostřelecká tvrz Stachelberg (byl používán i český název Ježová hora) byla v letech 1937 a 1938 budována jako součást stálého československého opevnění. Nachází se na východním výběžku Krkonoš (kóta 632 Hřebínek) v blízkosti Rýchorského pralesa nad obcí Babí mezi městy Trutnov a Žacléř. Jejím úkolem bylo chránit Libavské sedlo, zemskou bránu mezi hřbetem Krkonoš a Vraními horami, kterou pravidelně v minulosti využívaly armády pro vpády do Čech i opačně (např. v roce 1866 během prusko-rakouské války 1. armádní sbor generála Adolf von Bonina) nebo husité při spanilých jízdách do Slezska. Tvrz nebyla stavebně dokončena a dnes je v ní zřízeno vojensko-historické muzeum.

Průzkum terénu v této lokalitě před zahájením konečné projekce a výstavby byl prováděn již v únoru 1935. V úvahu přicházely tři varianty v lokalitě: Baba (kóta 673m), Vrchy (kóta 716m) a Stachelberg/Hřebínek (kóta 632), která byla nakonec vybrána.

Při výběru lokality byly brány v úvahu nejvýhodnější pozice jednotlivých tvrzových srubů a na základě tohoto byly zpracovány alternativní studie vojenského charakteru. Stachelberg se tak stal dvanáctým strategickým objektem v obraně úseku Odra-Olbrzym a byl naplánován jako největší československá dělostřelecká tvrz.

Tvrz byla vyprojektována jako 11 srubů propojených podzemními chodbami a doplněných samostatnou dělostřeleckou pozorovatelnou.

V ose obranné linie byly vytyčeny pěchotní sruby S 71, S 72, S 73 a S 74 jako čelní obranné uskupení pro ostatní sruby tvrze. Na levém křídle (sever) byla linie zabezpečena izolovanými pěchotními sruby S 81a, S 81b a S 82, a na pravém křídle (jih) izolovanými pěchotními sruby S 69 a S 70. Pro dělostřelecké věže ve srubech S 75 a S 76 byly vybrány vyvýšeniny na pravém a levém křídle pevnosti. Na odvrácené straně hřebene (jihozápad) byly projektovány dva dělostřelecké sruby S 77 / S 78 a dva minometné sruby S 79 / S 80. Posledním srubem, který je součástí podzemí tvrze, je vchodový objekt S 80a.

Součástí tvrze měl být i srub S 76a – izolovaná dělostřelecká pozorovatelna na kótě 674m – Baba pro pozorování bojiště a řízení palby. Protože byla pozorovatelna situována mimo centrum tvrze a ve větší vzdálenosti od nejbližších srubů S 71 a S 76, nebyla napojena na podzemí z důvodu vysokých nákladů na ražbu spojovací chodby.

Od ledna 1938 se oficiálně začal používat název Ježová hora, přesto je objekt znám pod hojně rozšířeným názvem Stachelberg (kóta), který je zároveň oficiálním názvem muzea, nebo lokálně užívaným názvem Babí (obec).

Výstavba tvrze byla zahájena na podzim 1937 firmami Ing. Zdenko Kruliš a Konstruktiva, a.s. – Praha. Stavebně měla být dokončena na podzim roku 1939. Na stavbě tvrze pracovalo nepřetržitě ve třech směnách 1 500 dělníků. Za jeden rok stavebních prací se podařilo v podzemí vylámat všechny chodby, ubytovací sály, skladiště i prostory pro elektrárnu a další technické zázemí, vybetonovány však byly pouze některé části podzemí (celkem asi 10 %). Veškerý vytěžený materiál se používal na terénní úpravy na povrchu tvrze k zarovnání terénních nerovností, úvozů a sníženin. Tak by se stal povrch tvrze snadno přehlednou postřelovatelnou plochou, která neposkytuje útočníkům možnost úkrytu.

Po dokončení měla být tvrz vyzbrojena celkem deseti 100mm houfnicemi vz. 38 s dostřelem 12 km a rychlostí palby až 20 ran/min, osmi 4,7cm protitankovými kanóny vz. 36 s dostřelem 6 km a rychlostí střelby 35 ran/min; dále několika desítkami těžkých a lehkých kulometů pro obranu nejbližšího okolí vlastního povrchu tvrze.

Pro tvrz byla plánována posádka 778 mužů (46 důstojníků, 15 rotmistrů, 717 mužů); spolu s nimi mělo být v podzemí ubytováno dalších asi 240 mužů – dvě roty pěchoty – pro boj na povrchu tvrze. Tvrz měla v případě úplného obklíčení a stálého vedení boje odolávat nepříteli až dva měsíce; na tak dlouho byly kalkulovány zásoby munice, potravin, pohonných hmot a dalšího vybavení.

Veškeré stavební práce na tvrzi ustaly dne 23. září 1938, kdy byla vyhlášena všeobecná mobilizace československé armády. Tvrz, ačkoli nebyla dokončena, byla obsazena vojáky 17. hraničářského pluku z Trutnova, nouzově vyzbrojena a připravena k obraně. Zdaleka však nemohla plnit úkoly ani nároky na ni kladené v původních plánech.

Posádka tvrze se účastnila drobných ozbrojených střetnutí s příslušníky sudetoněmeckého Freikorpsu, kteří na území Československa pronikali z Liebau (dnes polská Lubawka). Ke skutečnému bojovému nasazení tvrzových objektů však nedošlo.

Dne 29. září 1938 byla v Mnichově podepsána Mnichovská dohoda, která přisoudila pohraniční oblasti Československa včetně Trutnovska německé Třetí říši. Veškeré zbraně, zařízení a vybavení, stroje a stavební materiál byly z tvrze odvezeny. Vše, co nešlo nebo nebylo možno evakuovat, bylo zničeno. Při vyklízení podzemí provedli ženisté několik odstřelů, kterými zavalili štoly ústící na povrch a odvodňovací systém tvrze. Díky vydatným podzemním pramenům se podzemí naplnilo během několika dní vodou, která zabraňovala přístupu do nitra tvrze až do roku 2000.

Jako první vstoupili na československé území příslušníci 8. pluku III. pěší divize Wehrmachtu, na tvrz konkrétně 9. rota tohoto pluku. Vzhledem k tomu, že tvrz byla nedokončená, podzemí zatopené a v jejím blízkém okolí se nacházelo několik osad a vesnic, neměli Němci zájem na ní testovat zbraně, cvičit jednotky ani ji jinak využívat. Po celou válku tak byla opuštěná. V roce 1945 byly objekty v prostoru tvrze nouzově připraveny k obraně před postupující Rudou armádou, k žádnému boji zde však nedošlo.

Několik let po válce se ještě o vojenském využití uvažovalo, od 50. let však byla tato myšlenka opuštěna, stejně jako tvrze Stachelberg. Jediný dokončený objekt T-S 73 byl v 80. letech využíván jako skladiště chemikálií (aredin), které byly z objektu vyklizeny v roce 1990.

Od roku 1993 funguje na tvrzi neustále rozšiřované muzeum československého opevnění. K poslednímu rozšíření expozice došlo na jaře 2010, kdy byla zpřístupněna celá podzemní kasárna. Prohlídka podzemních prostor se tak prodloužila na 1 hodinu.

Provozovatelem muzea se stalo od počátku družstvo Fortis se sídlem v Trutnově. Od roku 2005 převzalo správu tvrze občanské sdružení Stachelberg (od roku 2015 změněn název na Stachelberg, z.s.), nástupnická organizace Fortisu. Pro všechny členy sdružení je společné nadšení a zájem o historii československého opevnění. Tvrz uvádějí do původního stavu ve svém volném čase a bez nároku na odměnu, muzeum nemá žádného placeného zaměstnance a veškeré rekonstrukční práce jsou hrazeny téměř výhradně ze vstupného.

Postupně byl rekonstruován objekt T-S 73, kde je umístěna hlavní část expozice a který je dnes také jediným vstupem do podzemního komplexu (vstup s průvodcem minimálně 1× za hodinu dle aktuální informace na pokladně muzea). Dalším přístupným objektem je lehký objekt vz.37, který je vyzbrojen a uveden do stavu v roce 1938. Po povrchu a okolí tvrze provede návštěvníky naučná stezka spojující Stachelberg se samostatným pěchotním srubem T-S 63 v Libči.

Přístupové cesty


Autobusem z Trutnova nebo Žacléře (linka 401), vystoupit na zastávce Babí-pevnost. Ze zastávky po značené cestě asi 300 m.

Autem nebo na kole po silnici č. 300 z Trutnova do Žacléře, parkoviště je u autobusové zastávky nad obcí Babí (z Trutnova 10 km, ze Žacléře 5 km).

Po červené turistické trase (Cesta bratří Čapků) z Trutnova přes Zámecký vrch. Nebo z druhé strany od Pomezních bud přes Albeřice a Rýchory. Dnes je možné se na tvrz dostat také po naučné stezce z Libče od pěchotního srubu T-S 63. Cesta je značená a vede středně těžkým terénem, cestou je možno zhlédnout 8 postavených pěchotních srubů a jednu základovou desku včetně rozestavěné tvrze Stachelberg. U každého objektu jsou umístěny informační panely věnující se problematice Čs. opevnění.

Pozowane i góry, Háje nad Jizerou, Rybnice

Wioska Haje nad Jizerou znajduje się powiat semily w regionie Liberec, w środku łącznika między miastami i Semily Jilemnice, na brzegach rzeki Izery (Grove na lewym brzegu, druga część po prawej stronie).

Rybnice nad Jizerou i jego okolice z wysokości

Mieszkańcy 688 mieszkają tutaj. Wcześniej do 1. 3. 2001 wieś została konsekwentnie zgłaszane 637 mieszkańców, 302 w miejscowości Dolna Sytová, 154 w stawie wiejskiej w miejscowości Loukov 125 i 67 w miejscowości Háje nad Jizerou. Obecnie w wiosce na stałe zamieszkałych i domkach wakacyjnych 188 jest łącznie 127.

Loukov to miejscowość należąca do wioski Háje nad Jizerou w dzielnicy Semily. Chodzi o 1 km na północny zachód od Hájů nad Jizerou. Jest droga II / 292. Istnieją zarejestrowane adresy 63. Mieszkańcy 136 mieszkają tu na stałe.

W kościele św. Stanisława Krakowskiego znajduje się parafia rzymskokatolicka, znajduje się cmentarz. Istnieje również siedziba władz miejskich Hájů nad Jizerou (w rejonie szkoły podstawowej).

Wioska jest także ochotniczej straży pożarnej (w obrębie wsi są dwa inne SDH w stawach iw dolnej Sytová), w wyniku oddzielenia kościoła 1912 Rybnice.

Loukov leży w obszarze katastralnym Rybnic.

Mieszkańcy 682 mieszkają tutaj. Wcześniej do 1. 3. 2001 wieś została konsekwentnie zgłaszane 637 mieszkańców, 302 w miejscowości Dolna Sytová, 154 w stawie wiejskiej w miejscowości Loukov 125 i 67 w miejscowości Háje nad Jizerou. Obecnie w wiosce na stałe zamieszkałych i domkach wakacyjnych 188 jest łącznie 127.

Pierwsza pisemna wzmianka o wiosce pochodzi z 1636.

W przeszłości wieś była nazywana przez inną część stawu.

Miejscowość leży przy drodze nr 292 między Semilym a Jilemnicami. Oprócz lokalnej linii w Háje zatrzymują się autobusy dalekobieżne.

Poza miejscowością, w Horní Sytová, w pobliżu wsi Dolní Sytová na wschodnim krańcu wsi Háje, znajduje się przystanek kolejowy na drodze regionalnej Martinice Karkonosze - Rokytnice.

Od 1960 we wsi jest lokalna biblioteka ludowa. Jest Podhoran, TJ Sokol Dolni Sytova i małe stowarzyszenia, takie jak pszczelarze, związek kobiet, myśliwych, czerwony krzyż.

We wsi jest jedna szkoła, mianowicie szkoła podstawowa Krakonošova i Loukova. Szkoła została założona w 1775, ponieważ nauczano ją w fabryce Loukov. Szkoła działa w starym budynku 1889, nowym budynku 1993 i budynku siłowni. W 1993 szkoła podstawowa została połączona z przedszkolem.

W 1875 dzieci 160 uczęszczał do szkoły ze wsi Rybnice, Loukov, Swift i Háje nad Jizerou. Aktualnie 9 roku 7 szkół podstawowych działających w zajęciach (klasach dwie pary są podłączone do wspólnej klasy), uczestniczyło około 100 dzieci uczęszczają do przedszkola wokół dzieci 20. Szkoła służy całej społeczności, ale także do sąsiedniej wsi Bystra nad Jizerou i wielu uczniów dojeżdża z odległych miejsc.

W Loukov znajduje się parafia rzymskokatolicka w kościele św. Stanislav.

We wsi znajdują się trzy ochotnicze komanda strażackie: SDH Dolní Sytová, SDH Rybnice i SDH Loukov.

W roku 1892 założono Straż Pożarną w Rybnicach, służącą także w osadzie Loukov i Haje. Chór wszedł do Okręgu Straży Pożarnej w Semilach. 15. 1900 odbył się w Rybnici-Louce na 12. powiatowa brygada pożarnicza. Nowa brygada ogniowa została zbudowana w 1904, a 1912 został zakupiony za pomocą ręcznej strzykawki z czterema rękami, która służyła do 1947.

Oddzielna straż pożarna Loukov została ustanowiona w 1912.

W latach 1920-1938, PF uczestniczył w budowie poległego pomnika, zbudowano nową armię ogniową i zaporę ogniową Janat. Chór 1929 zorganizował kongres powiatowy w Rybnicach.

W 1947, pierwsza strzykawka PS 8 zakupiona od Stratílek. 1970 kupił GAZ 69. W 1991 zakupiono przenośną strzykawkę PS 12, w tym pokryte podwozie.

W 1953 zbudowano nowy czołg pożarowy. W latach 1963 i 1978 do broni palnej dodano dodatkowe dodatki do działalności kulturalnej. W latach 1985-1986 zbudowano nową armię ogniową i garaż.

W 1960 chór skompilował pierwszy zespół konkursowy.

Chór opracował i rozwinął bogatą działalność kulturalną. Uczestniczy również w upiększanie wsi, takich jak budowa dróg asfaltowych na język stawów, utrzymanie dróg i przestrzeni publicznych, budowa ogrodzenia cmentarza, naprawy posągi we wsi, budowa magistrali poczekalniach i instalacji huśtawki, pomoc w budowie i konserwacji wodociągów komunalnych w latach 1973-1978 etc. .

W pobliżu wiosek i osiedli
Benešov u Semil na zachodzie
Bystra nad Jizerou na południu
Peřimov i Víchová nad Jizerou na wschodzie
Roprachtice za wzgórzem na północy

Loukov to miejscowość należąca do wioski Háje nad Jizerou w dzielnicy Semily. Chodzi o 1 km na północny zachód od Hájů nad Jizerou. Jest droga II / 292. Istnieją zarejestrowane adresy 63. Mieszkańcy 136 mieszkają tu na stałe.

W kościele św. Stanisława Krakowskiego znajduje się parafia rzymskokatolicka, znajduje się cmentarz. Istnieje również siedziba władz miejskich Hájů nad Jizerou (w rejonie szkoły podstawowej).

Wioska jest także ochotniczej straży pożarnej (w obrębie wsi są dwa inne SDH w stawach iw dolnej Sytová), w wyniku oddzielenia kościoła 1912 Rybnice.

Loukov znajduje się w obszarze katastralnym 5,231556 km2 Pond.

Atrakcje
Kościół św. Stanislav
Kaplica cmentarna z Ar. cmentarz, krzyż i nagrobki
Szkoła podstawowa i linia ubóstwa nr 35
Statua St. Jana Nepomucký
Kaplica nad kościołem św. Stanislava, między obiektami 32 i 15
Harcub's Country House (No. 9)

Rybnice to osada należąca do gminy Háje nad Jizerou w dzielnicy Semily. Chodzi o 2 km na zachód od Hájů nad Jizerou. Jest droga II / 292. Istnieją zarejestrowane adresy 80. Mieszkańcy 146 mieszkają tu na stałe.

W osadzie znajduje się również ochotnicza straż pożarna, założona w 1892 (w Dolnej Sytovej i Loukowie są jeszcze dwa inne SDH).

Staw jest także nazwą obszaru katastralnego 5,231556 km2. W obszarze katastralnym w Rybnicach leży Loukov.

Wieś Benešov u Semil znajduje się w dzielnicy Semily, Liberec Region. Mieszkańcy 873 mieszkają tutaj.

Wioska powstała jako leśna wioska linowa w drugiej połowie 13. wiek Beneš z Vartemberk. Pierwsza pisemna wzmianka o wiosce pochodzi z 1411, kiedy wieś należała do majątku Semil.

Długa tradycja SDH, obszar Podolí, boiska sportowe, korty tenisowe.

Atrakcje
Pomnik Mistrza Jana Husa z 1901U w środku wsi, w pobliżu cmentarza
Kamienny krzyż od 1788
Zadaszony drewniany most nad Jizeru
Dwie niszowe kaplice od 19. wiek
Dom na wsi nr 105
Pub nr 24
Domy wiejskie 4, 25, 73, 107, 115

Lokalizacja mineralogiczna
Terytorium wsi jest jednym z najważniejszych miejsc mineralogicznych w Geoparku Czeskiego Raju. Lokalne skały bazaltowej andezyty lub melafiry dolną lawy, tworzące korpus płyty Vrchlabí osadów formacji okresu perm. W dziuplach, szczelinach i migdały melafirów położonych Amfibol, aragonit i delessit, wówczas nie występuje dolomit, hematyt, onyks, agat, onyks, ametyst, kalcyt i phillipsytów.

Hruboskalsku

Hruboskalsko to rezerwat przyrody znany z 22. Kwiecień 1998. 219,2 ha jest jednym z największych skalnych miast w Czeskim Raju Obszaru Chronionego Krajobrazu. Powodem ochrony jest rozległe miasto skalne z zachowanymi relikwiami. Hruboskalské skalne miasto zawiera setki masywów skalnych i oddzielnych wież, które osiągają wysokość nawet do 60 m. Ze względu na niską piaskowca odporność i trwające skutki licznych skał są bogate w różnych kształtach i formach (honeycombs, okien, bram). Hruboskalsko jest częścią Geoparku Czeskiego Raju, który wszedł do sieci europejskich geoparków w październiku 2005.

Jest to jeden z najbardziej oryginalnych czeskich obszarów wspinaczkowych, najsłynniejsze wieże to Kapelník, Skull, Maják i Osudová. Pomiędzy czeskim stowarzyszeniem alpinistycznym a obszarem chronionego krajobrazu Czeski Raj zawarto porozumienie, które zawiera warunki do wspinania się na piaskowcu.

Skalne miasto Hruboskalské jest również ważnym obszarem turystycznym. Do najsłynniejszych zabytków należy zamek Hrubá skála, który został zbudowany na skalnym masywu już w 14. wieku i zamek Wallenstein. Na podłożu skalnym zbudowany jest wiele miejsc turystycznych, takich jak Marian perspektywę, perspektywę zespołu, w Lion i inna perspektywa, gdzie zwiedzający mogą obserwować imponujące formacje skalne i bardzo często wspinaczy zdolávající okoliczne wieże. Dzięki Hruboskalsku źródła bogate w jony wapnia są utworzone Sedmihorky spa.

Sychrov

Neogotycki zamek Sychrov, który służył jako rezydencja francuskiej rodziny Rohan, znany jest z bajki Złotowłosa lub Nieśmiertelna ciotka. Pokoje zamkowe wyposażone są w oryginalne meble, obrazy i inne akcesoria; większość pokoi posiada bogate rzeźby. Zamek jest w dużej mierze otwarty dla publiczności, więc jego zwiedzanie zapewni zwiedzającym doskonały pomysł, jak dotrzeć do 2. połowa 19. Wiek bogatej rodziny szlacheckiej mieszkał w wiejskim domu.

Zamek Sychrov znajduje się w miejscowości o tej samej nazwie w Kraju Libereckim, 16 km na południe od Liberca i 6 km na północny zachód od Turnova. Jest to zamek stanowy otwarty dla publiczności od 1950; jego administrowanie zapewnia Narodowy Instytut Dziedzictwa. Zespół pałacowy jest unikalnym przykładem neogotyckiej arystokratycznej rezydencji drugiej połowy 19. wiek. Oprócz budynku zamkowego z oryginalnymi meblami na terenie zamku znajduje się także duży park zamkowy. Zamek jest narodowym zabytkiem kultury od 1995.

Pierwotnie na miejscu dzisiejszego zamku stała późnogotycka twierdza, zniszczona podczas wojny trzydziestoletniej. W latach 1690-1693 właściciele Sychrov Lamotta z Frintrop zbudowali dwukondygnacyjny barokowy pałac. W 1820 zamek Sychrov był pierwotnie własnością francuskiej rodziny książęcej Rohans, a Sychrov stał się jedną z jego głównych rezydencji. Ponieważ jednak stary barokowy zamek nie spełniał wymogów Rohanu w zakresie reprezentacji i komfortowego życia, został pozostawiony przez księcia Karla Alaina Gabriela Rohana w 20. 19. wiek przedłużony w stylu późnego klasycyzmu. Książę Kamil Filip Josef Idesbald Rohan następnie w latach 1847-1862 przeprowadził rozległą rekonstrukcję budynków zamkowych w stylu romantycznego gotyku, a następnie wszystkie wnętrza zamku zostały zmodyfikowane w stylu neogotyckim.

W 2. połowa 19. W czasach księcia Kamila, namiętnej botaniki, sąsiedni park zamkowy cieszył się jego przychylnością.

Ostatni właściciel rodziny Rohan, Alain Rohan, w 30. 20. stol. przyjęte obywatelstwo niemieckie. Po II wojnie światowej majątek Rohanu został skonfiskowany przez państwo czechosłowackie na podstawie dekretu nr 12 / 1945 Coll. Od 1950 zamek jest stopniowo otwierany dla publiczności.

Rozporządzenie rządu nr 262 / 1995 Coll. 16. Sierpień 1995 został uznany za narodowy zabytek kultury Republiki Czeskiej.

Zadaszony drewniany most w Bystré nad Jizerou

Zadaszony drewniany most w Bystré nad Jizerou i metal w Háje nad Jizerou nad zamarzniętą Izerą. Byster Bridge ma wiele cech strukturalnych, które uczyniły z niego listę atrakcji kulturalnych w 1958. Most nosi trójkątne i trapezowe wieszaki.

Most po całkowitej naprawie.

Kładka jest rozłożona w poprzek rzeki na długości mierników 24 bez słupka podtrzymującego w środku, słupek znajduje się na lewym brzegu. Szerokość mostu wynosi trzy metry, a wysokość wynosi pięć metrów. W najwcześniejszych czasach na miejscu dzisiejszego mostu znajdował się bród. W środku 19. W XV wieku młynarz zbudował kładkę, którą wkrótce pochłonęła wielka woda. Zajmowała się także innymi konstrukcjami, tym razem mostami.

Most przed naprawą.

Rok 1888 jest rzeźbiony na jednym z bloków słupkowych. Źródła pisane wspominają również o 1893. Obecny most powstał w 1922, gdy miejscowy młynarz Janoušek zbudował go za tysiąc koron czeskich dla 160. Duże belki 50 na centymetrach 50 powstały ze starych drzew świerkowych 160, które przyciągały konie z odległych Vítkovic do Bystré Karkonosze.

Labská louka i Elbe spring

Labská louka - to płaskowyż o charakterze parowskim, położony w zachodniej części Karkonoszy na wysokości około 1350 do metrów 1400.

Dominantą północnej strony jest szczyt Violík, który znajduje się na granicy czesko-polskiej. Po zachodniej stronie Labská louka płynie strumień Mumlava; w jego centrum leży źródło Łaby na wysokości 1387 metrów. Łaba płynie tu na południowy wschód i opuszcza łąkę w pobliżu Labská bouda. Na zachód od niego znajduje się automatyczna stacja CHMI do pomiaru ozonu atmosferycznego.

Przeszła przez Labská louka w 16. szlak handlowy łączący Czechy i Śląsk.

Labská louka to obszar z rzadką roślinnością, która jest częścią 1. strefa OlbrzymPark Narodowy (w latach 1952-2008 w ramach państwowego rezerwatu przyrody Západokrkonošská lub źródła Łaby). Oprócz zarośli występują torfowiska i rzadka flora endemiczna, w tym relikty lodowcowe (np. Sudeten Lousewort, Cloudberry). Roślina jest przystosowana do lokalnych warunków klimatycznych - Łaba Łąkowa jest często pokryta śniegiem więcej niż 6 miesiące w roku, a wysokość pokrywy śnieżnej wynosi zwykle dwa do trzech metrów.

Źródło Łaby to miejsce na grzbiecie Karkonoszy dla celów turystycznych symbolicznie zmodyfikowanych jako początek Łaby. Znajduje się na wysokości około 1 387 m na Labská louka, mniej niż kilometr na południowy zachód od góry Violík, w katastrze Szpindlerowego Młyna lub w dzielnicy Trutnov w regionie Hradec Králové. Granica z miastem Rokytnice w ten sposób region Semily regionu libereckiego nie pokrywa się z północno-południową tak zwaną trasą czeską, ale biegnie kilkadziesiąt metrów na zachód od źródła Łaby. Miejsce to jest jednym z najbardziej poszukiwanych szlaków po czeskiej stronie pasma górskiego, jego znaczenie zostało docenione już w 1684, kiedy to zostało odwiedzone i pobłogosławione przez biskupa Hradec Králové, Franza Francisa Christophera z Talmberka.

Jak wspomniano powyżej, jest to jedynie symboliczna instalacja na skrzyżowaniu oznakowanych szlaków turystycznych w postaci pierścienia z dopływem i odpływem wody, utwardzonego otoczenia z ławkami i (od 1968) kamiennym murem przedstawiającym barwy 26 głównych miast, przez które Łaba jest w drodze przepływa morze. Ścianę zaprojektował Jiří Škopek. Są też dwie tablice pamiątkowe. Pierwsza z nich poświęcona jest Klubowi Czeskich Turystów na 70-lecie Czeskiego Organizatora Turystyki Karkonosze Jan Buchara, drugi z 80. rocznicy zorganizowanej turystyki i setna rocznica urodzin Jana Buchary. Jan Buchar nosi imię czerwonego szlaku z Jilemnice, który jest tutaj zakończony. W 2006 do źródła Łaby umieszczono drewnianą figurę alegorii wody.

Faktyczna dystrybucja wody przebiega na zachód od tego miejsca, w odległości około 150 do 300, w tym miejscu znajduje się również prawdziwe wiosenne miejsce Łaby, aby chronić naturę społeczeństwa przed niedostępnością.

Zalany dół kamieniołomu Hrabačov koło Jilemnice

Na hranici města Jilemnice a přilehlého Hrabačova se nachází hluboká jáma bývalého lomu. V poválečných letech se zde lámal kámen. Po ukončení těžby byl lom ale zatopen. Z velké části vlastním pramenem, který se zde nachází az části vodou povrchovou. Vzniklo zde přírodní jezírko, které má v průměru cca 100 metrů a udávanou hloubkou asi 8 metrů. Wideo 11.05.2019 przyjmowano rano i przy złej pogodzie ……

Stare wózki, tory kolejowe i maszyny są i nadal mogą być zalane na dnie kamieniołomu jako pozostałości działalności górniczej z przeszłości. Nadal w 70. i 80. Mówi się, że w XX wieku była tu czysta woda, ale nigdy jej tutaj nie znajdziesz. Kamieniołom jest ukryty między drzewami liściastymi i nie zauważysz jego obecności z sąsiedniej drogi, która znajduje się w odległości około 150 metrów.

Niestety, kamieniołom jest niestety obecnie w jego najwyższej części świata, okopany przez ludzi wszelkiego rodzaju odpadami, które niszczą to wyjątkowe miejsce i siedlisko. Istnieje wiele unikalnych i chronionych zwierząt, które potrzebują tego wyjątkowego miejsca do życia. W tym kamieniołomie można zobaczyć węże, żaby, jaszczurki i wiele innych zwierząt, w tym rzadkie ptaki.

RTK spol. s ro Rokytnice nad Jizerou, Łysa Góra

Spółka RTK spol. s ro je výrobcem širokého sortimentu tkanin v šířích wykonaj 160-200 cm jak počtem nití v osnově do 10.710 nití. Od roku 2012 jsou k dispozici široké stroje Vamatex Silver 360 s možností výroby festiwin do šíře až do 340 cm.

Všechny tkací stroje jsou vybaveny listovými stroji až zrobić počtu 24 listů, je také možno vyrábět víceosnovní vazby vazby perlinkové.

Jsou zpracovávány všechny materiály staplové a to jak přírodní, tak syntetické. Czy útkového směru je možno zpracovat i příze multifilametní.

Největší podíl výroby činí lehké bavlnářské tkaniny (košiloviny) z nejkvalitnějších jemných bavlněných přízí od tex 7,4 v hmotnosti tkanin od 70 do 150 g / m2. Vedle toho se ale dále vyrábí i rozličný sortiment středně těžkých tkaniny s hmotností až do 420 g / m2 a do z přízí nejen bavlnářských, ale i přízí lněných, viskózových, syntetických, vlněných či směsových.

Firma RTK spol. S ro s ro nabízí Vedle Prodeje režných tkanin také prodej tkanin bělených, barvených nebo jinak upravených, stejně tak, że prodej kusových konfekčních výrobků (např. lůžkovin, utěrek, plen APODa). Tyto činnosti jsou zajišťovány v kooperaci s externími dodavateli.

Jedná se o výrobu zakázkovou, tzn. minimální výrobní množství tkaniny na konkrétní zakázku je 2000m (není vytvářena vlastní kolekce výrobků).

Roční produkce dosahuje přes 2,2 miliony metrů, resp. 4 miliony m2. Z toho více než 80% je exportováno do západních zemí a to pro nejnáročnější zamówień.

Rámcový výrobní sortiment:

  • Košiloviny (bez pestře tkané osnovy)
  • Technické tkaniny z PES přízí (Trevira CS)
  • Lůžkoviny (povlečení, prostěradla), včetně tkanin 100% lněných
  • Tkaniny pro domácnost z bavlny, směsí nebo lnu (ubrusoviny, damašky, utěrkoviny, vaflové zboží, prostěradloviny, pleny apod.)
  • Různé další oděvní či nábytkové tkaniny
  • Technické tkaniny (stanovky, plachtoviny, tkaniny pro tisk aj)
  • Zajišťování barvení a úprav na tyto tkaniny vč. možnosti konfekčního zpracování tkanin pro domácnost

RTK, spol. s ro v Rokytnici nad Jizerou, je společnost, která navazuje na dlouholetou tradici textilní výroby v Rokytnici nad Jizerou. Základy firmy je tak možno datovat už na rok 1867. Vyráběly se zde vždy převážně bavlněné tkaniny a do hladké i žakárské, režné i barevné, určitou dobu měla firma i vlastní bělidlo, takže sama upravovala tkaniny do konečné prodejní podoby.

RTK spol. s ro Rokytnice, Łysa Góra

Po 2 světové válce byla firma jedním ze závodů národního podniku Seba np Podstatné změny nastaly po roce 1992, kdy byla firma zprivatizována. Byla tak zahájena nová etapa rozvoje firmy a to pod současným názvem RTK, spol. s ro Následně vstoupil minoritním podílem zrobić firmy i zahraniční Kapital, který umožnil Jak modernizaci strojního parku, tak ja zabezpečení nových zakázek naplnění strojních kapacit tkalcovny.

V této době došlo také k po modernizacji celého objektu firmy. Týkalo se to zejména stavebních rekonstrukcí výrobních objektů, výměny elektrických rozvodů, byla postavena nová plynová kotelna vč. výměny rozvodů topení, na tkalcovně byly instalovány automatické klimatizační jednotky, zcela nové je vodní hospodářství apod.

Firma disponuje strojním zařízením, které zajišťuje výrobu staplových tkanin ve vysoké kvalitě a to se zaměřením na jemné bavlnářské oděvní tkaniny.

Rokytnice leží na severu Čech v západní části pohoří Krkonoš. Jeji odvěkou historií činností práměstí, který byl v minulosti hlavním zdrojem příjmů města a obživy lidí. V současnosti je již hlavně rekreačním, turistickým a sportovním centrem. V létě je ideálním východiskem pro horskou turistiku av zimě pak významným střediskem pro sjezdové i běžecké lyžování.

Ruiny skalnego zamku Vranov, Panteon Malá Skála

Badania archeologiczne pokazują istnienie zamku tylko w 15. Nie można jednak wykluczyć, że na niektórych blokach skalnych były budynki. W końcu wieś Vranov jest wymieniona po raz pierwszy w 1382, kiedy należała do klasztoru dominikanów w Turnovie.

Panteon Malá Skála

Zamek został prawdopodobnie zbudowany na początku 20. 15. Od wieków 1422 i 1425 wymyślają pierwsze wzmianki. W tym czasie właścicielem był Heníček ze Skáli i jego ojciec Heník Štěpanický z Valdštejn i Vranov. Przecież rodzina Wallensteina należała do 15. wiek. Stał się bastionem ruchu husyckiego w okolicy i doświadczył największego rozkwitu podczas 1453-1487 syna Heníčka. Ale 1538 został kupiony przez Jana z Vartemberk, który stracił zainteresowanie zamkiem. Podczas 16. Wiek zamek został opuszczony, a zmartwychwstanie nastąpiło dopiero w okresie romantycznym w 19. wiek. W 1802 Franz Zacharias Römisch został nowym właścicielem Malá Skáli i kupił go od Desfours. Buduje tutaj Panteon, w którym celebrował różne osobowości historyczne. Ale nawet to nie zostało w pełni zachowane. Obecnie cały budynek jest własnością wsi Malá Skála.

Vranov

W momencie jego powstania zamek spełnił wszystkie wymogi obronne tamtych czasów, ponieważ podczas jego budowy wykorzystano grupę piaskowcowych klifów opadających niemal pionowo w dolinę rzeki Izery. Według wycięć i rowków w ścianach skalnych można wywnioskować, że budynki mieszkalne w Vranovie były głównie drewniane i dlatego zachowały się tylko piwnice wyryte w skale. Zamek był stopniowo wprowadzany przez dwie warowne bramy.

Ruiny skalnego zamku Vranov, Panteon Malá Skála

Pančavskim Wodospad

Pančavský wodospad (niemiecki Pantschefall) jest wodospad w miejscowości Szpindlerowy Młyn w. To najwyższy wodospad w Czechach. Środki 148 metrów i na zboczu wschodniej w górnej końcowej części Elbe doliny Olbrzymkolce w Karkonosze(Pit Pančava). Wodospad tworzy strumień Pančava (prawy dopływ Łaby). Jest stabilny przy zmiennym przepływie, uśredniając 25 l / s. Jest to najbardziej obfity w czasie wiosennych roztopów, zwykle pod koniec kwietnia do początku maja. Przy wysokich poziomach wody wodospad rozgałęzia się na kilka ramion. Otwiera się na pochyłe gruzy i nie tworzy zbioru. Nazwa Pančava przez strumień pochodzący z niemieckiej pantschen, planschen rejestru lub plantschen Czeskiej plusk, plusk.

Z punktu widzenia morfologii jest to fałszywy, wieloetapowy i wieloramienny wodospad, a jeśli chodzi o genetykę, określa się go jako naturalny, konsekwentny i kardynalny. Geologiczne podłoże skalne to granit. Wysokość wodospadu to 148 m, spadająca z 1298 m do 1150 m. Wiosną podczas topnienia śniegu, z powodu formowania się południowego ramienia na dole, rozciąga się do 162 m. Ogólny spadek osiąga 44 °. Wodospad ma cztery znaczące stopnie z (od) 36, 39, 23 i 20 m. Szerokość zmienia się między 1 - 20 m, ale zwykle 4 - 8 m.

Wodospad był szeroko odwiedzany od początku turystyki. W 1859 właściciel pobliskiej Labská bouda Josef Schier zbudował mały zbiornik wodny z bramą śluzową powyżej górnej krawędzi. Po dotarciu do wystarczającej liczby płacących turystów, bramy zostały podniesione, a wodospad nagle zwiększył przepływ. Nad i pod wodospadem ustawiono małe kabiny z przekąskami i górnym tarasem widokowym. W 30. 20. W XIV wieku zbiornik z kabinami i tarasem został odwołany.

Drogowskaz U Kavčin

Ścieżka przyrodnicza Hruboskalsko to ścieżka edukacyjna prowadzona przez Skalne Miasto Hruboskalsko. Jego całkowita długość to około 7,5 km, a 16 zatrzymuje się w drodze do odwiedzających.

Mapa U KAVČIN

Punktem wyjścia jest Spa Sedmihorky, gdzie rozpoczyna się kolejny Las Dziecięcy NS Sedmihorky. Stąd szlak wznosi się wraz z zielenią, a następnie także niebieskim szlakiem turystycznym wokół wieży skalnej Osudová do Zámecká rokle z figurą św. Jana Chrzciciela. Prokop. Stąd można skręcić Myší dírou w zamek Hrubá Skála, ale ścieżka dydaktyczna prowadzi dalej przez łoże Adama do skrzyżowania U Adamova lože, gdzie łączy się z czerwonym szlakiem Czeskiego Raju. Prowadzi przez arboretum Bukovina do drogowskazu U Kavčin, w pobliżu skalnego zamku Kavčina. Po drodze mijamy dwie gałęzie do punktów widokowych do Kaplicy i U Lvíčka. Z drogowskazu można udać się do zamku Valdštejn, ale ścieżka dydaktyczna z niebieskim znakiem zmienia się w Angrova w drodze do punktu widokowego Janovův, wokół skalnego zamku Čertova ruka w skały obszaru kaplicy do stawu Smíchousův, gdzie las dziecięcy NS Sedmihorky. Oba szlaki przyrodnicze prowadzą przez obszar Sedmihorské Springs z powrotem do strefy uzdrowiskowej.

Oprócz wyżej wymienionych, można tworzyć kolejne oddziały. Można wrócić do zamku Hrubá skála wokół tzw. Prachovny, z drogowskazu U Adamova posta. lub kontynuuj żółty szlak do punktów widokowych Zamku i Marii oraz Symbolicznego Cmentarza Wspinaczy. Drogowskaz w Arboretum Bukovina ponownie oferuje niebieski szlak turystyczny na zamek Radeč, a niebieski szlak prowadzi do folwarku Kopic od skrzyżowania Jižní sedlo.

Zamek Trosky w zimie

Ruiny zamku Trosky znajdują się na szczycie góry o tej samej nazwie (488 m), w obszarze katastralnym Troskovic w powiecie Semily regionu libereckiego. Jest własnością państwa (administrowanego przez National Heritage Institute) i jest otwarty dla publiczności. Zamek znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Czeski Raj i jednocześnie Geoparku Czeski Raj, który w 2015 był pierwszym tego typu obiektem w Republice Czeskiej, który został włączony do Światowej Sieci Geoparków UNESCO.

Rumowisko

Ruiny są symbolem Czeskiego Raju i jednym z najczęściej odwiedzanych zamków w Republice Czeskiej. W górnych partiach wzgórza znajduje się chroniony obszar pomnika przyrody Trosky. Wzgórze jest najwyższym punktem regionu Highlands. Wysokość najwyższego punktu zamku (Panna Tower) to 514 metrów.

Budowa zamku rozpoczęła się wraz z końcem 14. wiek (wokół 1380). Charakterystyka terenu również zadecydowała o sposobie budowy. Między dwoma bazaltowymi kominami założono wewnętrzny zamek. Od południa był chroniony stromym zboczem, na północy bailey. Biodra zapewniły więcej niż dwa faule, ale nie pozostały niewykorzystane. Wieże budowano na obu niedostępnych szczytach. Na niższej, bardziej krępej (względna wysokość 47 metrów), zwanej Babą, wznosiła się niższa, pięciokątna wieża. Wysoka, prostokątna wieża wznosiła się nad wschodnim, smuklejszym kanałem (względna wysokość mierników 57), która być może ze względu na niedostępność nazywa się Panna.

Přivýšina

Přivýšina (464 m asl) to wzgórze w dzielnicy Jičín w Kraju Kralowehradeckim, w PLA Czeski Raj. Leży około 4 km na północny zachód od Jičína. Wzgórze znajduje się w obszarach katastralnych lokalnej części Prachova i wsi Holín. Jest to najwyższy punkt Wzgórz Prachowskich.


Přivýšina - Widok Václava Čtvrtka

Na szczycie Přivýšiny znajduje się skalisty widok Václava Čtvrtka, z którego rozciąga się widok na południe, do Veliš, Zebín, Jičín i dorzecze Jičína. Po wschodniej stronie wzgórze Brada i na zachód Prachov.


Přivýšina - Widok Václava Čtvrtka

Na zachodzie za siodłem w pobliżu Prachova Přivýšina jest połączona z płaskim wzgórzem Svinčice (451 m asl) i Prachovské skály, na wschodzie bezpośrednio przylega do wzgórza Brada (439 m asl). Elementy te tworzą Přivýšinský hřbet (znany również jako Grzbiet Powowski), który podobnie jak sama Přivýšina rozciąga się na zachód-wschód.


Přivýšina - Widok Václava Čtvrtka

Wzgórze należy do wyżyny Jičínská pahorkatina, poniżej Turnovská pahorkatina, wyżyny Vyskeřská vrchovina, wyżyny Prachovská i Přivýšinský hřbet.


Přivýšina - Widok Václava Čtvrtka

Dostęp:


Přivýšina - Widok Václava Čtvrtka

Spacer niebieskim szlakiem turystycznym Jičín - Brada - Prachov, szlakiem żółtym z Jinolické rybníky z północy lub z Holína od południa. Obie marki spotykają się po obu stronach wzgórza na leśnym skrzyżowaniu u podnóża Přivýšiny i łączą zielono-zielony znak turystyczny z trójkątnym znakiem prowadzącym nad szczytem Přivýšina. Samochodem można dojechać z drogi Jičín - Turnov do miejscowości Brada, stamtąd można chodzić o metry 700 na szczyt.


Přivýšina - Widok Václava Čtvrtka

Karkonosze Z Góry

Karkonosze (niemieckie Riesengebirge, polskie Karkonosze) to całkowita geomorfologia i najwyższe pasmo górskie w Czechach i na Wyżynie. Leży w północno-wschodnich Czechach (część zachodnia leży w regionie libereckim, we wschodniej części Královéhradecký) i na południu polskiej części Śląska. Najwyższym szczytem w Karkonoszach jest Śnieżka (1603 m). Według plotek Karkonosze strzegą mitycznego ducha Krakonosa. Jest to jeden z najpopularniejszych obszarów górskich w Czechach.

Olbrzym

Szersze cała góra w tym Giant był już obecny w starożytności opisany jako Sudetów, który jest prawdopodobnie nazwa pochodzenia celtyckiego (najczęściej tłumaczone jako górskiego dzik) lub pochodzenia bałkańskiego (tłumaczone jako Kozie Góry). Ptolemeusz (ok 85-165) używany do dzisiejszego Sudetenland nazwy Sudetayle (Rudawy) i Askiburgion (zwłaszcza Góry, w pobliżu miasta Askiburgium wandalizmu, być może do Gór Łużyckich, w tym Karkonoszach). Dio Cassius w 3. wieku używano nazwy Góry Vandalski dla Askiburgion. Po mapy ptolemeuszowskie przyszedł do skały Czechy Bohuslav Balbin i Pavel od góry za pomocą przedłużacza Sudetów nazwę dla całego zespołu (17. Wieku).

Olbrzym

Sama Karkonosze nazywane są Czeskim Lasem w rosyjskich listach w 1095, a Śnieżynka w 1380 nazywana jest Górami Śnieżnymi.

Nazwa Karkonosze początkowo odnosiła się zarówno do dzisiejszej wysokiej Kole i kotła lub Kokrháč. Oznakowanie Karkonosze (w liczbie pojedynczej rodzaju żeńskiego „w” Karkonosze) na grzbiecie pojawia się 1492 w rekordzie Wydziału Štěpanice nieruchomości Wallensteina and Jilemnický części w 1499 następnie w czynie Władysława II., Najstarszym zachowanym mapa tą nazwą pracował Nicholas Klaudyan w 1518. Wacław Hajek w swej kronice 1541 stosować nazwę czeskich i śląskich Karkonosze.

Olbrzym

Pierwszym dowodem rozszerzeniem nazwy do całej góry jest od 1517 gdy tytuł jest KRKONOSSKE górach, Karkonosze napis uzupełnieniem diabeł postać. Skrócona nazwa Karkonoszy jest po raz pierwszy udokumentowana w 1601. Nazwa ta jest najczęściej uważana za pochodną starego słowiańskiego bazowej „szyi” lub „cracker”, co oznacza, kosodrzewina lub góry sosny, Josef Jungmann jest powiązany z nazwą germańskie lub celtyckie plemię Corconti lub Korkontoi, wspomnianej przez Ptolemeusza, przy założeniu, że wspomnianym góry Asciburgius był identyczny dziś Karkonosze (Korkontoi nie muszą żyć w dowolnym miejscu w pobliżu źródeł Wisły, a raczej Beskidach). Niektóre badania interpretują pochodzenie nazwy podstawy Proto, czyli „skaliste zbocza, skaliste pola” i sugerują związek z nazwą górach ukraińskie Gorgany w Karpatach Wschodnich.

Niemiecki odpowiednik (czeska i śląska strona gór była zamieszkana przez ogromną większość Niemców aż do 1945) ze znaczeniem Karkonoszy (Riesengebirge) w imieniu Risenberga, przez który Agricola (Georgius?) Nazwał Śnieżkę w 1546. Riesengebirge dla całego pasma górskiego jest po raz pierwszy rejestrowany w 1571.

Podstawą składu geologicznego są przedkantowe łupki krystaliczne i prehistoryczne skały metamorficzne (zacisk). We wschodniej części pasma górskiego wapienie są rzadkie. Starożytna krystaliczna przenika w niektórych miejscach i Karkonosze-Jizerský pluton (granit). Lodowce tych ćwiartek nadal były lodowcami, które modelowały krajobraz. Były dwa rodzaje lodowców. Pierwsze z nich to lodowce dolinowe, a drugie - skandynawskie. Rozległy płaskowyż (wzgórze Diabła itp.) Zawdzięcza swoje lodowce pochodzeniu. Dla lepszego pomysłu możemy spojrzeć na góry lodowe w Skandynawii, które pokazują, w jaki sposób jest Karkonosze może wyglądać. Najlepszym przykładem aktywności lodowcowej jest na przykład Kopalnia Łaby lub Kopalnia Gigantyczna, która jest doliną utworzoną przez lodowce (trogi). Inne relikty lodowcowe to lodowce (w Karkonosze znany jest z kari jako „dołów”). Warto wspomnieć o dołach kotłowych i dołach śnieżnych w Polsce. Kary jest jedną z najcenniejszych rzeczy, które możemy zrobić Karkonosze ponieważ są najrzadsze z Karkonoszy. Aktywność kriogeniczna v Karkonosze należy wymienić na przykład rozległe morze skalne (wysokie wzgórza) lub zamrożone domki z bali.

Olbrzym

Krkonošský grzebień jest długa i zaczyna 35 km na zachód od New World siodło (888 m), a kończy się na wschodzie w siodle Kralovecky (516 m). Górne szczyty gór są płaskie i spadają do Polski na północnym wschodzie. Po przeciwnej stronie, na południowym zachodzie, zbocza są podzielone głębokimi dolinami, które opadają znacznie łagodniej. Karkonosze są podzielone na Karkonosze, Karkonosze i Wyżyny Vrchlabí.

Z dwudziestu najwyższych szczytów w Republice Czeskiej leży w nich 15 Karkonosze. W sumie czeska część Karkonoszy ma główne szczyty 54 wyższe niż 1000 i elewacje 18 przekraczające limit tysiąca metrów. Niektóre z tych szczytów leżą bezpośrednio na granicy czesko-polskiej (np. Śnieżka) lub nawet na terytorium Polski w pobliżu granicy (Vysoká plaň). Wśród polskich Wróżek znajdują się szczyty leżące na terenie Polski więcej niż 100 m poza granicą państwa.

Ruiny zamku Frýdštejn

Frýdštejn (niem. Friedstein) to gmina w powiecie Jablonec nad Nisou w Kraju Libereckim. 850 mieszka tutaj. Na wschodnim skraju wsi znajdują się ruiny zamku Frýdštejn, z którego pochodzi nazwa miejscowości.

Niedaleko wschodniego krańca Frýdštejna znajduje się zamek o tej samej nazwie, który jest własnością gminy. Niecały kilometr od centrum wsi znajduje się Wzgórze Kopanina (657 m asl) z wieżą widokową o tej samej nazwie (czasami nazywane Wieżą Paclt). Wzgórze z wieżą widokową jest dostępne przez niebieski znak turystyczny lub trasę rowerową nr 4007 lub z przystanku autobusowego Pulečný, Kopanina, wieża widokowa we wsi Kopanina.

Ruiny zamku Frýdštejn

Na wschód od Frydstejna i jego zamku znajduje się ostry grzbiet Vranovsky do Little Rock, Panteon i punkt widokowy na dolinę Izery. Ta miejscowość przyciąga nie tylko turystów, ale także wspinaczy. Na skałach 22 wokół zamku i na wschód od niego znajduje się opis wszystkich ścieżek wspinaczkowych 155, z których niektóre charakteryzują się dużymi trudnościami.

Drogowskaz T2 Skały Prachowa

Skały Prachov to skalisty obszar z piaskowca, rezerwat przyrody i część obszaru chronionego krajobrazu Czeski Raj, który rozciąga się w przybliżeniu na 5 do 7 km na północny zachód od Jičína między Prachovem, Pařezską Lhotą, Dolním Lochovem i Blatą w Kraju Hradeckim. Masyw skalny powstał w erze mezozoicznej jako płytkie morze kredowe. Obszar chroniony jest pod opieką ANCLP CR - regionalnego biura Liberec.

Geomorphologically Prachovské skały są częścią całego Jičínská Wyżyny, Wyżyny podcelku Turnovská, powiat Vyskeřská Highlands and podokrsku Prachovská wzgórz, które są oddzielne części geomorfologiczne.

Istnieją znaleziska archeologiczne dowodzące, że ludzie żyli tu w czasach prehistorycznych epoki kamienia. Cały obszar skał stanowił naturalną fortecę plemion słowiańskich, tylko kilka miejsc wypełnionych dolinami. Wewnątrz powstała pierwsza osada.

Prawdopodobnie do końca 13. Zamek Velis został zbudowany na jednym z bazaltowych szczytów z sąsiednim dworkiem Veliš. Kilka dziesięcioleci później majątek trafił w ręce Vartemberków, a różne osiedla powstały pod koniec 15. Trčková z Lípy jest tutaj wymieniona jako właściciele. Na początku 17. wiek dopisać Smiřičtí Smiřic, ale w 1625 Wallenstein przejął posiadłości i dołączyć go do swojej Frýdlant księstwa. Po rozebraniu ruin dworu osady w skałach zniknęły.

Nowy etap rozpoczyna się w 1637 gdy nieruchomość została przyznana pułkownika Henry'ego Slik z rodziny hrabstwo Šlik z posiadłości w zachodnich Czechach, który awansował do szlachty przez cesarza Zygmunta. Rod Šliky był właścicielem lokalnej posiadłości aż do nacjonalizacji w 1948.

1866 był jedną z prusko-austriackich bitew pod skałami, którą wygrywali Prusacy, choć mniej liczni.

Od końca 19. wieku, skały stały się celem zarówno wspinaczy, jak i turystów. W 1933 stały się państwowym rezerwatem przyrody.

W procesie restytucji rodzina Šlik nabyła obszar 1996 z powrotem na własność, aw 2000 zaczęła obsługiwać usługi turystyczne. Publiczna frekwencja jest szacowana na rok 300 000.

Perspektywa profesora Haken

Haken's Viewpoint to trzeci widok na zielony szlak turystyczny w skałach Prachov, w pobliżu Rumcajs i Glagolitic. Nazwę nadał profesor Haken z Górnego Lochowa, który był początkiem archeologicznych badań skał. Ze względu na dojrzałe drzewa oferuje jedynie ograniczony widok na Krkavčí skály i Tábor.

Skały Prachov to skalisty obszar z piaskowca, rezerwat przyrody i część obszaru chronionego krajobrazu Czeski Raj, który rozciąga się w przybliżeniu na 5 do 7 km na północny zachód od Jičína między Prachovem, Pařezską Lhotą, Dolním Lochovem i Blatą w Kraju Hradeckim. Masyw skalny powstał w erze mezozoicznej jako płytkie morze kredowe. Obszar chroniony jest pod opieką ANCLP CR - regionalnego biura Liberec.

Geomorphologically Prachovské skały są częścią całego Jičínská Wyżyny, Wyżyny podcelku Turnovská, powiat Vyskeřská Highlands and podokrsku Prachovská wzgórz, które są oddzielne części geomorfologiczne.

Besedic Rocks Big Effect

Besedické skály jest skalistym obszarem w Czeskim Raju PLA, położonym na południowym i zachodnim zboczu wzgórza Sokol (562 m nad poziomem morza) nad doliną Izery, niedaleko Besedice. Składa się z triad skalnych miast - Besedice, Kalich i Chléviště.

Skały Besedické


Romantyczny labirynt piaskowcowych skał leży nad lewym brzegiem Izery w pobliżu Besedic w Czeskim Raju. Skala prowadzi okrężną wycieczkę, która zapozna nas z najważniejszymi miejscami w okolicy. Główną grupą skał jest Chléviště ze Słowianami wygnanymi przez Václava Sadovského ze Sloupna i pięknymi widokami. W Besedické Rocks odkryjesz sekretny dom Braci Czeskich i piękne widoki. Niezapomnianym spacerem będą labirynty skalne Kalich i Chléviště. Ścieżka przyrodnicza Besedické skały w Czeskim Raju koncentruje się na geologii.

Přivýšina - Widok Václava Čtvrtka

Přivýšina (464 m asl) to wzgórze w dzielnicy Jičín w Kraju Kralowehradeckim, w PLA Czeski Raj. Leży około 4 km na północny zachód od Jičína. Wzgórze znajduje się w obszarach katastralnych lokalnej części Prachova i wsi Holín. Jest to najwyższy punkt Wzgórz Prachowskich.

Na szczycie Přivýšiny znajduje się skalisty widok Václava Čtvrtka, z którego rozciąga się widok na południe, do Veliš, Zebín, Jičín i dorzecze Jičína. Po wschodniej stronie wzgórze Brada i na zachód Prachov.

Na zachodzie za siodłem w pobliżu Prachova Přivýšina jest połączona z płaskim wzgórzem Svinčice (451 m asl) i Prachovské skály, na wschodzie bezpośrednio przylega do wzgórza Brada (439 m asl). Elementy te tworzą Přivýšinský hřbet (znany również jako Grzbiet Powowski), który podobnie jak sama Přivýšina rozciąga się na zachód-wschód.

Wzgórze należy do wyżyny Jičínská pahorkatina, poniżej Turnovská pahorkatina, wyżyny Vyskeřská vrchovina, wyżyny Prachovská i Přivýšinský hřbet.

Dostęp:

Přivýšina - Widok Václava Čtvrtka

Spacer niebieskim szlakiem turystycznym Jičín - Brada - Prachov, szlakiem żółtym z Jinolické rybníky z północy lub z Holína od południa. Obie marki spotykają się po obu stronach wzgórza na leśnym skrzyżowaniu u podnóża Přivýšiny i łączą zielono-zielony znak turystyczny z trójkątnym znakiem prowadzącym nad szczytem Přivýšina. Samochodem można dojechać z drogi Jičín - Turnov do miejscowości Brada, stamtąd można chodzić o metry 700 na szczyt.

Drábské světničky - twierdza skalna

Drábské Pokoje są pozostałościami pierwotnego drewnianego zamku na blokach piaskowca w katastralnego Dneboh w dzielnicy Mlada Boleslav, 4 km na wschód od Monachium Hradiste. Znajduje się w obszarze chronionym Czeskiego Raju, na terenie o znaczeniu europejskim Natura 2000 i rezerwat przyrody Příhrazské skały. Skalna forteca została zbudowana na północno-zachodnim skraju platformy zwanej Hrada na wysokości około 370 metrów (105-155 m nad rzeką Izerą). Zamek od 1958 chronione jako część obszernego zabytek kultury, obejmujące szerszy Zamki obszar z przyległym Klamorna. Właścicielem terenu z kompleksem zamkowym jest Republika Czeska, zarządzanie i opieka nad zabytkiem zapewniają lasy Republiki Czeskiej.

Drábské pokoje

Ufortyfikowane miejsce o nieznanej nazwie, według źródeł archeologicznych, było czasami założone w drugiej trzeciej 13. podczas znaczącej działalności kolonizacyjnej zamków cysterskich. Drábské Pokoje z bliskiej Klamorna i fortyfikacji Starego Zamku Příhrazy przynajmniej początkowo służył jako punkty straży, strzegąc terytorium klasztoru i część trasy Pojizerské. Liczne znaleziska archeologiczne ilustrują istnienie zamku aż do 14. wieku i tylko nieznacznie w 15. wieku, kiedy uważa się, że został on przywrócony podczas wojen husyckich.

Wykorzystanie rzeźbionej przestrzeni w starszym współczesnym okresie zostało również udokumentowane przez historyczne petroglify. Niektóre napisy z 16. i 17. wieki wraz z pisaniem źródeł pisanych pozwalają na spotkania członków braterskiej jedności i ewentualnego pobytu utrakvistycznych kapłanów. Krawędzie niektórych bloków skalnych i wstępna ankieta zamkowa zmieniły wydobywanie bloków z piaskowca.

Zamek został zbudowany na pięciu lub siedmiu kamiennych blokach, oddzielonych wąskimi pęknięciami. W kilku poziomach 15-40 metrowej skały zachowały się rzeźbione przestrzeń dwadzieścia różnych funkcji, pięciu reszt korytarze rzeźbione drewniane fundamenty po siedmiu budynków i mostów oraz pięć ciosanego koryta potwierdzających kotwienia drewniane palisady. Na krawędziach skał istnieje możliwość rekonstrukcji drewnianych galerii, między blokami zachowały się utwory po zamknięciu pęknięć. Dominantą całej dyspozycji była potężna drewniana wieża, która chroniła wejście do zamku po zawieszeniu lub zrzuceniu mostu. Średniowieczne wejście prowadzono od wschodu z bloków za ciągłym placem skalnym. Największym pomieszczeniem zamku jest kaplica - sala z rzeźbionym ołtarzem, odsłonięta w 1921.

Gross Castle Rock

Zamek Hrubá Skála znajduje się na skraju masywu skalnego w Czeskim Raju w wysokości około 20 metrów, w obszarze katastralnym o tej samej nazwie. Został stworzony przez przebudowę zamku Skála zbudowanego w 14. wieków panowie z Wallenstein.

Hynek z Valdštejna zbudował zamek Skála wokół 1350 przez cały rok. Rodzina Wallensteinów mieszkała tu od dziesięcioleci. W latach 1416 na 1460 był własnością Lords z Jenštejn, a następnie Zajíc z Házmburk. W 1469 zamek został zajęty przez armię królewską. Z 1515 aż do 1524 Zikmund ze Smiric kupił zamek i posiadłość w częściach. Smiřice zaczęły odbudowywać zamek Skála do zamku Hrubá Skála. Od tego czasu zamek wielokrotnie zmieniał oblicze. Od ostatnich członków umierającej rodziny Smiřice Albrecht z Wallenstein nabył zamek wraz z otaczającą go posiadłością. W 1821 zamek kupił Lexes z Aehrenthal. W 1854 Alois urodził się Lexa von Aehrenthal, późniejszy minister spraw zagranicznych Austrii i główny aktor tak zwanego kryzysu bośniackiego. W 1859 zamek był romantyzowany. Blokada 1945 przejęła stan. Służył jako ośrodek rekreacyjny ROH, później został przebudowany jako hotel.

Gross Castle Rock

Zamek stoi na skale z piaskowca i leży około 6 km na południowy wschód od Turnova nad miejscowością Hrubá Skála. Można jechać samochodem z drogi Turnov - Jičín. Najbliższa stacja kolejowa Hrubá Skála na linii kolejowej z Turnova do Jičína to około 2 km. W sezonie letnim autobusy linii autobusu turystycznego Český ráj (Czeski Raj) biegną bezpośrednio do zamku.

Punkt widokowy Žalý Kiant Mountains

Zaly (Heidelberg, Niemcy) to szczyt położony w zgięciu Zala ostatniego grzbietu w środkowej części Karkonoszy około 1,5 km na wschód od Benecka. Góra znajduje się na terytorium Olbrzympark narodowy.

W 1836 wzniesiono drewnianą wieżę widokową na szczycie Přední Žalý autorstwa hrabiego Jana Nepomucena Františka Harracha. W 1889 został zastąpiony prefabrykowaną żelazną wieżą widokową o wysokości 15 metrów i 1890 uzupełnioną drewnianą restauracją widokową. W tym czasie Žalý stał się popularnym miejscem wycieczek pieszych z pobliskiego Benecka i bardziej odległych miejsc. W 1892 stalową konstrukcję zastąpiono dzisiejszą kamienną wieżą 18, zbudowaną w związku ze spodziewanym wzrostem otaczających drzew świerkowych, ale w celu utrzymania perspektyw konieczne było przeprowadzenie częściowego wylesienia szczytu w latach 60. XX wieku. Jest to jedyna kamienna wieża widokowa w Karkonosze.

Z wieży widokowej można podziwiać całą panoramę Karkonoszy, części Gór Izerskich i Gór Orlickich, pogórze i część Czeskiego Raju.

Ruiny zamku Rotštejn

Rotštejn to ruina skalnego zamku. Znajduje się około 9 km na wschód od Turnova, na skraju rezerwatu przyrody Klokočské Rocks. Ruiny są częściowo zamurowane i częściowo osadzone w blokach piaskowcowych skał. Niektóre mury, rzeźbione w skale pokoje i korytarze zostały zachowane z zamku.

Ruiny zamku Rotštejn

Zamek został założony wkrótce po 1250 przez szlachcica z rodziny Markwartic. Pierwszym właścicielem jest pan Jaroslav z Hrutwice, dziś Hruštice, który zbudował zamek dla swojego syna Voka z Rotštejna. Drugi syn Zdeněka zbudował Wallensteina i został założycielem rodziny Wallensteinów.

Najsłynniejszym właścicielem zamku jest Vok II. od Rotštejna, który od czasu, gdy arystokraci 1312 nie tylko z pobliskiej okolicy mają różnie uszkodzone mienie (JVŠimák). Wszystko osiągnęło punkt kulminacyjny w 1318, kiedy posiadłość Rotštejn i sam zamek zostały zdewastowane przez wielką wyższość wojsk, księga właścicieli ziemskich wspomina o szlachcie 152.

Labe dam

Tama Labská lub tama Elbe (dawniej tama Krausovy boudy) to wodociąg zbudowany na rzece Łabie na południowym skraju Szpindlerowego Młyna i jego części Labská. Został zbudowany między 1910 i 1916, przede wszystkim jako ochrona przeciwpowodziowa. Jest to najwyższy etap systemu wodociągowego na Łabie, który oddaje ogromną większość wody śnieżnej w centralnej części Karkonoszy. Od 1994 mała elektrownia wodna działa w zaporze.

Labe dam

Tama jest wysoka 41,5 m, długa 153,5 ma szeroki 55 m. Długość zbiornika na wodę to 1,2 km, jego powierzchnia to 40 ha. Most drogowy II / 295 zbudowany w 80 przebiega przez powierzchnię wody. lat, mierzony przez mierniki 120, jego najwyższy słup ma wysokość 30 m.

Ruiny zamku Frýdštejn

Frýdštejn (niem. Friedstein) to gmina w powiecie Jablonec nad Nisou w Kraju Libereckim. 850 mieszka tutaj. Na wschodnim skraju wsi znajdują się ruiny zamku Frýdštejn, z którego pochodzi nazwa miejscowości.

Mapa Frydstejn

Niedaleko wschodniego krańca Frýdštejna znajduje się zamek o tej samej nazwie, który jest własnością gminy. Niecały kilometr od centrum wsi znajduje się Wzgórze Kopanina (657 m asl) z wieżą widokową o tej samej nazwie (czasami nazywane Wieżą Paclt). Wzgórze z wieżą widokową jest dostępne przez niebieski znak turystyczny lub trasę rowerową nr 4007 lub z przystanku autobusowego Pulečný, Kopanina, wieża widokowa we wsi Kopanina.

Na wschód od Frydstejna i jego zamku znajduje się ostry grzbiet Vranovsky do Little Rock, Panteon i punkt widokowy na dolinę Izery. Ta miejscowość przyciąga nie tylko turystów, ale także wspinaczy. Na skałach 22 wokół zamku i na wschód od niego znajduje się opis wszystkich ścieżek wspinaczkowych 155, z których niektóre charakteryzują się dużymi trudnościami.

EMBA spol. s ro i nadciek

EMBA je největší a nejvýznamnější dodavatel výrobků z recyklovaného papíru, čímž významně přispívá k ochraně životního prostředí.

EMBA spol. s ro, Paseky nad Jizerou

EMBA je česká firma s dlouholetou tradicí a odpovědným přístupem ke společnosti ik životnímu prostředí. Jej ekologické produkty są one wytwarzane przez przetwarzanie makulatury i są w pełni przetwarzalne. Poprzez swoje produkty EMBA zároveň přispívá k ochraně a zachování kulturně-historického dědictví v mnoha zemích. Jako významný regionální zaměstnavatel vnímá svojí zodpovědnost za rozvoj udržitelných a bezpečných pracovních podmínek pro své pracovníky, jakož i závazek za příspěvek k sociální stabilitě celého regionu.

Skały Prachov Czeski Raj

Skały Prachov to skalisty obszar z piaskowca, rezerwat przyrody i część obszaru chronionego krajobrazu Czeski Raj, który rozciąga się w przybliżeniu na 5 do 7 km na północny zachód od Jičína między Prachovem, Pařezską Lhotą, Dolním Lochovem i Blatą w Kraju Hradeckim. Masyw skalny powstał w erze mezozoicznej jako płytkie morze kredowe. Obszar chroniony jest pod opieką ANCLP CR - regionalnego biura Liberec.

Prachovské skały

Istnieją znaleziska archeologiczne dowodzące, że ludzie żyli tu w czasach prehistorycznych epoki kamienia. Cały obszar skał stanowił naturalną fortecę plemion słowiańskich, tylko kilka miejsc wypełnionych dolinami. Wewnątrz powstała pierwsza osada.

Prawdopodobnie do końca 13. Zamek Velis został zbudowany na jednym z bazaltowych szczytów z sąsiednim dworkiem Veliš. Kilka dziesięcioleci później majątek trafił w ręce Vartemberków, a różne osiedla powstały pod koniec 15. Trčková z Lípy jest tutaj wymieniona jako właściciele. Na początku 17. wiek dopisać Smiřičtí Smiřic, ale w 1625 Wallenstein przejął posiadłości i dołączyć go do swojej Frýdlant księstwa. Po rozebraniu ruin dworu osady w skałach zniknęły.

Zamek Kost Czeski Raj

Kość jest gotycki zamek położony w Czeskim Raju w katastralnego Podkost, część gminy Libošovice, powiat Jičín, zaledwie kilka metrów od granicy Czech Środkowych i regionu Hradec Králové. Jest własnością prywatną czeskiego hrabiego Kinský dal Borgo.

Mapa zamku Kost

Zbudował go jakiś rok temu 1349 Beneš z Vartemberk. Jako jeden z nielicznych naszych zamków, znajduje się nie na wzgórzu, ale w dolinie na cyplu z piaskowca (porównywalny np. Do Zamku Okoř pod Pragą). Jest nadal bardzo dobrze zachowany do dziś. Z czasem zamek został zastąpiony przez właściciela. Założył go wokół 1349 Beneš z Vartenberk, którego rodzina była właścicielem zamku, aż 1414, a następnie Mikuláš Zajíc z Házmburk wygrał go dzięki korzystnemu małżeństwu. W pierwszej połowie 15. Po śmierci Jana z Házmburka jego kadencja została zdobyta przez jego opiekuna Zdeněka Leva z Rožmitála, który sprzedał 1497owi Kostowi z całym dworem Jana ze Šelmberka. Inni właściciele zamku to: Lordowie ze Šelmberka (1497-1524), Lordowie Biberstein (1524-1551), Lordowie i od 1624 książąt Lobkowicza (1551-1637), w 17. Przez krótki czas (między 1632 i 1634) książę Albrecht z Valdštejna trzymał go przez krótki czas, Kost kupił Lobkowitz później Černín z Chudenice (1637-1738), następnie Václav Kazimír, hrabia Netolický z Eisenberk (z 1738) i związany z hrabią Vratislavová-Netoličtí (wkrótce do 1769), po którym włosko-czeska rodzina podarowała Borgo-Netolický (do 1948), przez który zamek został skonfiskowany przez komunistyczną Czechosłowację. Norbert Kinský (z Vchynice i Tetov), ​​mąż ostatniego właściciela rodziny Anny Marie, dał Borgo-Netolický, zamek został odrestaurowany w 1992. Nowy właściciel przepisał zamek swoim synom Giovanni i Pio Kinská, którzy dali Borgo. Do dziś pan Giovanni jest właścicielem pamięci.

Wallenstein Zamek

Valdštejn (Waldstein) to ruina w dzielnicy Semily niedaleko Turnova, w regionie Czeski Raj. Rodzinny zamek Lordów z Wallenstein pochodzi z drugiej połowy 13. wiek. Jest to jeden z najstarszych zamków w regionie. Obecnie Valdštejn jest w posiadaniu miasta Turnov.

Mapa Zamek Valdštejn

Zamek zbudował jedną z gałęzi rodziny Markvartic w latach 1260 do 1280. Było to prawdopodobnie z Jaroslav Hruštice lub jego syna Zdenek Wallensteina, a następnie stał się ich rodzina zamieszkania, zgodnie z którym oni i ich potomkowie używany panów orzecznikiem Wallensteina. Są one oznaczone jako Wallenstein.

Háje nad Jizerou, Loukov

Wioska Haje nad Jizerou znajduje się powiat semily w regionie Liberec, w środku łącznika między miastami i Semily Jilemnice, na brzegach rzeki Izery (Grove na lewym brzegu, druga część po prawej stronie).

Haje nad Jizerou, Loukov, Rybnice

Mieszkańcy 688 mieszkają tutaj. Wcześniej do 1. 3. 2001 wieś została konsekwentnie zgłaszane 637 mieszkańców, 302 w miejscowości Dolna Sytová, 154 w stawie wiejskiej w miejscowości Loukov 125 i 67 w miejscowości Háje nad Jizerou. Obecnie w wiosce na stałe zamieszkałych i domkach wakacyjnych 188 jest łącznie 127.

Loukov to miejscowość należąca do wioski Háje nad Jizerou w dzielnicy Semily. Chodzi o 1 km na północny zachód od Hájů nad Jizerou. Jest droga II / 292. Istnieją zarejestrowane adresy 63. Mieszkańcy 136 mieszkają tu na stałe.

W kościele św. Stanisława Krakowskiego znajduje się parafia rzymskokatolicka, znajduje się cmentarz. Istnieje również siedziba władz miejskich Hájů nad Jizerou (w rejonie szkoły podstawowej).

Wioska jest także ochotniczej straży pożarnej (w obrębie wsi są dwa inne SDH w stawach iw dolnej Sytová), w wyniku oddzielenia kościoła 1912 Rybnice.

Loukov leży w obszarze katastralnym Rybnic.

Panorama Paseky nad Jizerou

Paseky nad Jizerou są górską wioską w okręgu Semily, w regionie Liberec, na zachodzie Karkonosze na granicy Gór Izerskich, po prawej stronie Kopalni Izerskiej. 251 mieszka tutaj; Szereg domków i innych budynków jest obecnie wykorzystywanych do pobytów rekreacyjnych. Do północnej części gminy należy OlbrzymPark Narodowy, część południowa, w tym główne jednostki mieszkalne w PLA Karkonosze.

Zobacz Paseky nad Jizerou

Wieś prawdopodobnie opierała się na 16. Jednak najwcześniejsza płyta pochodzi z 1654. Najstarszą częścią był Makov, gdzie znajdowała się wówczas huta szkła i Havírna, gdzie wydobywano srebro. Z biegiem czasu lasy cofały się wokół ludzkiej działalności, a nowe szczeliny pojawiały się w nowych rozpadlinach, których mieszkańcy byli w rzeczywistości tkaczami. Kamienie z pierwotnie zalesionych terenów koncentrują się w dzisiejszych zarośniętych hałdach.

Firma prowadzi interesy w wiosce EMBA spol. S ro s ro, główny producent zwykły karton i spoiwa.

Kopicův nieruchomości

Kopicův statek (dawniej Jirošova rychta) to drewniane gospodarstwo z końca 18. wiek, zabytek kultury. Jest to (wraz z posiadłością Dlaska) jeden z najciekawszych przykładów architektury ludowej typu Pojizerský. Farma (Kacanovy no. 64) znajduje się sama o 1 km na wschód od wsi Kacanovy w Turnovie, w dzielnicy Semily. Znajduje się tam pomnik św. Jerzego i wąwóz z wieloma płaskorzeźbami z piaskowca stworzonymi przez właściciela Vojtěcha Kopica.

Kopicův nieruchomości

Kopice były wielokrotnie wykorzystywane przez twórców filmowych, powstały tu słynne bajki i filmy: Prince Bajaja, Prince i Evening Star, Immortal Aunt, How Tasty Love, Prima Season, Dog Skin.

Siedząc nad stawem Czeski Raj

Czeski Raj (niemiecki Böhmisches Paradies) to nazwa terytorium centralnego Pojizeří, które wyróżnia się wysoką koncentracją zabytków naturalnych i historycznych. Nazwa Czeski Raj pierwotnie odnosiła się do obszaru Litoměřice (obecnie zwanego Ogrodem Czech), zamieszkałego przez ludność niemieckojęzyczną.

Siedząc nad stawem

Aktualna definicja została utworzona w 2. połowa 19. wiek. Jako autorzy wspomniano o gościach spa, którzy odwiedzili spa Sedmihorky, ale pierwsze udokumentowane użycie pochodzi od redaktora Václava Durycha z 1886.

Karkonosze Z Góry

Olbrzym (Niemiecki Riesengebirge, polskie Karkonosze) to całkowita geomorfologia i najwyższe pasmo górskie w Czechach i na Wyżynie. Leży w północno-wschodnich Czechach (część zachodnia leży w regionie libereckim, we wschodniej części Královéhradecký) i na południu polskiej części Śląska. Najwyższym szczytem w Karkonoszach jest Śnieżka (1603 m). Zgodnie z legendą, on strzeże Olbrzym mityczny duch Krakonos. Jest to jeden z najpopularniejszych obszarów górskich w Republice Czeskiej.

Olbrzym oo výšky

Szersze pasmo górskie, w tym dzisiejsze Olbrzym Ma od czasów starożytnych został opisany jako Sudetów, który jest prawdopodobnie nazwa pochodzenia celtyckiego (najczęściej tłumaczone jako górskiego dzik) lub pochodzenia bałkańskiego (tłumaczone jako Kozie Góry). Ptolemeusz (ok 85-165) używany do dzisiejszego Sudetenland nazwy Sudetayle (Rudawy) i Askiburgion (zwłaszcza Góry, w pobliżu miasta Askiburgium wandalizmu, być może do Gór Łużyckich, w tym Karkonoszach). Dio Cassius w 3. wieku używano nazwy Góry Vandalski dla Askiburgion. Po mapy ptolemeuszowskie przyszedł do skały Czechy Bohuslav Balbin i Pavel od góry za pomocą przedłużacza Sudetów nazwę dla całego zespołu (17. Wieku).

Honkův potok

Honkův potok to prawy dopływ rzeki Izery, gdzie wpada do przedmieść Rybnic. Ważne geofaktory ryzyka naturalnego w tym obszarze obejmują ruchy zboczy i osuwiska, a także obszary zalewowe.

Honkův potok

Na stromych zboczach, które przebiegają wzdłuż tych dolin, odsłonięte podłoże eroduje w wielu miejscach i jest pokryte zboczami.

Skały Besedické

Besedické skály jest skalistym obszarem w Czeskim Raju PLA, położonym na południowym i zachodnim zboczu wzgórza Sokol (562 m nad poziomem morza) nad doliną Izery, niedaleko Besedice. Składa się z triad skalnych miast - Besedice, Kalich i Chléviště.

Skały Besedické

Romantyczny labirynt piaskowcowych skał leży nad lewym brzegiem Izery w pobliżu Besedic w Czeskim Raju. Skala prowadzi okrężną wycieczkę, która zapozna nas z najważniejszymi miejscami w okolicy. Główną grupą skał jest Chléviště ze Słowianami wygnanymi przez Václava Sadovského ze Sloupna i pięknymi widokami. W Besedické Rocks odkryjesz sekretny dom Braci Czeskich i piękne widoki. Niezapomnianym spacerem będą labirynty skalne Kalich i Chléviště. Ścieżka przyrodnicza Besedické skały w Czeskim Raju koncentruje się na geologii.

Dvoračky

Dvoračky (niemiecki Hofbaude) to schronisko górskie Karkonoszeleżący w 1140 m na południowym zboczu Łysej Góry.

Mapa Dvoračky

Dvoračky to bardzo stara chata, założona przez 1707 przez rodzinę Schier jako gospodarstwo górskie do hodowli zwierząt gospodarskich na okolicznych rozległych łąkach. Pierwotna nazwa brzmiała Rokytenské dvorské boudy. W marcu 1893 spalił oryginalną szopę i został kupiony przez hrabiego Harracha i przekształcony w często odwiedzaną gospodę. W lutym 1902 odbył siódme mistrzostwa Czech Ski. W roku 1921 reforma rolna była w rękach państwa i została wydzierżawiona czeskiej rodzinie Puhonných, która później ją kupiła. Odkąd 1923 jest już dostępny Karkonosze zaczęli używać tak zwanych cichych marek, w tym znaku towarowego dla Dvoračky. Pamiątkowa księga jest udokumentowana przez cennych gości, takich jak Dr. Edvard Beneš z żoną Haną, która Olbrzym kochali i spędzali wakacje w Dvůrčky przed wojną w 1945.

Zamek Trosky Czeski Raj

Ruiny zamku Trosky znajdują się na szczycie góry o tej samej nazwie (488 m), w obszarze katastralnym Troskovic w powiecie Semily regionu libereckiego. Jest własnością państwa (administrowanego przez National Heritage Institute) i jest otwarty dla publiczności. Zamek znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Czeski Raj i jednocześnie Geoparku Czeski Raj, który w 2015 był pierwszym tego typu obiektem w Republice Czeskiej, który został włączony do Światowej Sieci Geoparków UNESCO.

Mapa Zamek Trosky

Ruiny są symbolem Czeskiego Raju i jednym z najczęściej odwiedzanych zamków w Republice Czeskiej. W górnych partiach wzgórza znajduje się chroniony obszar pomnika przyrody Trosky. Wzgórze jest najwyższym punktem regionu Highlands. Wysokość najwyższego punktu zamku (Panna Tower) to 514 metrów.

Budowa zamku rozpoczęła się wraz z końcem 14. wiek (wokół 1380). Charakterystyka terenu również zadecydowała o sposobie budowy. Między dwoma bazaltowymi kominami założono wewnętrzny zamek. Od południa był chroniony stromym zboczem, na północy bailey. Biodra zapewniły więcej niż dwa faule, ale nie pozostały niewykorzystane. Wieże budowano na obu niedostępnych szczytach. Na niższej, bardziej krępej (względna wysokość 47 metrów), zwanej Babą, wznosiła się niższa, pięciokątna wieża. Wysoka, prostokątna wieża wznosiła się nad wschodnim, smuklejszym kanałem (względna wysokość mierników 57), która być może ze względu na niedostępność nazywa się Panna.